Historia
DULL, SANCHO († 1356)
Sancho Dull, prelado navarro, nació en Real, a finales del siglo XIII y murió en Aviñón en 1356. Ingresó en la orden de carmelitas descalzos y poco después fue destinado a Aviñón, con el cargo de penitenciario de la curia romana. Fue obispo de Albarracín en 1319, celebrando un sínodo el 13 de abril de 1320 y otro en Segorbe en 1323. Asistió, como procurador, a las Cortes celebradas en Zaragoza en 1320 por el rey Jaime II y en 1323 sostuvo una contienda con el infante don Juan, arzobispo de Toledo, por haber entrado con cruz alzada en un pueblo de la diócesis de Segorbe llamado Sieteaguas, junto a Requena, lo cual no podía ejecutar por hallarse terminantemente prohibido por un decreto del concilio provincial en Tarragona en 1240. En 1324 partió para Aviñón con objeto de incoar proceso contra el arzobispo de Valencia sobre retención de algunos lugares y rentas de su obispado, impugnando, con gran acopio de razones, el compromiso contraído en 1277 por don Pedro Jiménez de Segura, que, por haber sido firmado sin la venia de Roma, era nulo. Duró el pleito veintiún años, siendo sentenciado a favor del obispo de Albarracín y Segorbe. Sostuvo también otros litigios de menor importancia, cuyas sentencias le fueron igualmente favorables, ganando en uno el pueblo de Huélamo (Cuenca), y en otro el de Castellavid, del reino de Valencia. Escribió: Liber canonum pro animarum regimine, Pastorum Spiritualium Cura, Synodus dioecesana celebrata die XIII Aprilis anno MCCCXXIII, Synodus Dioecesanas in Ecclesia Segorvicensi, etc.