Historia

GENEBRARD, GILBERT (1537-1597)

Gilbert Genebrard, benedictino y polígrafo francés, nació en Riom, Auvernia, en 1537 y murió en Semur en Auxois el 16 de febrero de 1597. Profesó en la abadía de Mozac e hizo sus estudios en la universidad de París, siendo nombrado profesor de hebreo en el Colegio Real. Después de haber ejercido el cargo de prior en Saint-Dénis-de-la-Chartre en París y de Semur en Borgoña, fue a Roma, donde defendió con tesón la pureza de la fe católica. Formó parte de la Liga y Gregorio XIV le nonmbró arzobispo de Aix en 1591. A pesar de haberse unido al partido de Enrique IV a quien no había reconocido, fue declarado reo de lesa majestad, desterrado y quemado su libro De sacraraunm electionum jure. Se retiró a Aviñón y luego a su priorato de Semur, donde murió. Escribió numerosas obras sopbre lengua hebrea, cuestiones bíblicas, liturgia, teologia, etc., entre ellas: Isagoge rabbinica ad legenda et intelligenda Hebraeorum et Orientalium sine puntis scripta (París, 1563); Alphabet hébreu avec le Décalogue en hébreu et la version latine (París, 1567); Hebraeorum breve chronicon (París, 1572); Origenis Adamantii opera (París, 1574); Opuscula e graecis conversa (París, 1575), que es la traducción de algunos discursos de Hilario de Arlés y de otros Padres; Psalmi Davidis, con traducción y comentarios (París, 1577); Oraison funèbre de P. Danès (París, 1577); Histoire de Josèphe (París, 1578), traducción; Chronographiae libris iv (París, 1580); Canticum canticorum versibus iambicis et comentariis explicatum (París, 1585); De clericis praesertim episcopis qui participarunt in divinis scienter et sponte cum Henrico Valesio post cardinalicidium (París, 1493), obra condenada al fuego por el parlamento de Provenza; De Santa Trinitate libri tres, etc.