Sibrandus Lubbertus, teólogo holandés, nació en Langwarden en Frisia oriental en 1556 o 1557 y murió en Franeker, a 96 kilómetros al nordeste de Ámsterdam, el 11 de enero de 1625.
Sibrandus LubbertusFue educado en Bremen, posteriormente en Wittenberg, Marburgo y Ginebra, donde fue seguidor de Beza. En 1577 estaba en Basilea, trasladándose luego a Neustadt, que en ese tiempo era la sede de la facultad teológica de Heidelberg. En 1583 estaba activo visitando a los pobres en Emden, yendo en 1584 a Frisia como predicador para avanzar la causa de la Reforma. En 1585 era profesor en la universidad de Franeker, enseñando sobre dogmática. Atrajo muchos estudiantes y como predicador produjo profunda impresión en sus oyentes. Tomó parte activa en la batalla con los remonstrantes y combatió al catolicismo y al socinianismo. Era un decidido calvinista, sin sacrificar por ello su independencia. Publicó De principiis Christianorum dogmatum libri septem (Franeker, 1501-95); De papa Romano libri decern, scholastice et theologice collati cum disputationibus R. Bellarmini (1594); De conciliis libri quingue (Ginebra, 1601); De ecclesia libri sex (Franeker, 1607); Replicatio de principiis Christianorum dogmatum (1608); Replicatio de papa Romano (1609); De Jesu Christo Servatore libri quatuor contra Faustum Socinum (1611); Epistolica disceptatio de fide justificante, nostraque coram Deo justificatione (Delft, 1612); Declaratio responsionis D. Vorstii (Franeker, 1611); Commentarii ad nonaginta novem errores D. Voratii (1613); Responsio ad pietatem Hugonis Grotti (1614) y Commentariis in Catechesin Palatino-Belgicam (1618).