Historia

O'FIHELY, MAURICE († 1513)

Maurice O'Fihely, arzobispo irlandés de Tuam, generalmente conocido como Mauritius de Portu, murió en 1513. Era nativo del condado de Cork, siendo fraile franciscano, afirmando Wood y otros que estudió en Oxford. Al describirse a sí mismo como 'maestro en artes' pudo recibir el título en Oxford antes de entrar en la orden. Fue rector de las escuelas franciscanas en Milán en 1488 y doctor regente de teología en 1491 en Padua, donde todavía enseñaba teología en 1499, 1504 y 1505. Se dice que ejerció durante varios años como supervisor de la imprenta de Ottaviano Scotto en Venecia, aunque no hay evidencia satisfactoria para ello. Fue ministro en Irlanda en 1506 y tomó parte en la destitución del ministro general, Egidius Delphinus, en el primer capitulum generalissimum en Roma ese año. En 1506 fue hecho arzobispo de Tuam por Julio II. Continuó residiendo en Italia, estando presente en el V concilio de Letrán en 1512. Finalmente partió para Irlanda, pero murió en Galway, siendo enterrado entre los franciscanos.

Es conocido principalmente como editor de muchas obras de Duns Escoto. Editó, con omisiones, adiciones y notas explicativas, los siguientes tratados de Escoto: De primo principio; Theoremata; Expositio in XII libros Metaphysicorum; Quæstiones in metaphysicam Aristotelis; Comment. in lib. i. Sententiarum (Venecia, 1506); Comment. in lib. i. et ii. Sententiarum (París, 1513); De Formalitatibus (Venecia, 1505, 1517); Collationes (París, 1513). Fue autor de Expositio quæstionum Doctoris Subtilis in quinque universalia Porphyrii o Expositio in quæstiones dialecticas J. Duns Scoti, comenzado en Padua y terminado en Ferrara, 1499; tratados críticos sobre Quæstiones in Metaphysicam y Theoremata del mismo doctor y de un corto tratado titulado Enchiridion fidei o De rerum contingentia et divina predestinatione, dedicado a Gerald Fitzgerald, 'gran conde' de Kildare (Venecia, 1505). También editó, mientras estaba en Padua, una versión de los cuatro libros de las Sentencias en hexámetros llamada Compendium Veritatum (Venecia, 505) y comenzó una edición de las obras de Francisco de Mayronis (Venecia, 1520).