Johannes Olearius (III), luterano alemán, segundo hijo de Gottfried Olearius, nació en Halle el 5 de mayo de 1639 y murió en Lepizig el 6 de agosto de 1713.
Johannes Olearius (III)Fue lector en la facultad de filosofía en Leipzig en 1663, ocupando la cátedra de griego y latín en 1667; en 1677 era profesor de teología y posteriormente canónigo en Zeits. Al estallar la disputa pietista, trató con condescendencia a sus adherentes. Se opuso abiertamente a Carpzov, que los había atacado y aprobó la refutación de Spener del abusivo documento Imago pietismi. En sus clases subrayó un cristianismo práctico y una vida piadosa, contemplando la santidad como una calificación esencial del teólogo, por lo que el no regenerado sólo puede percibir una idea literal e histórica de las cosas divinas, lo que le puso en conflicto con Löscher y Wernsdorf. De carácter exegético son Hermeneutica sacra; Exercitationes philologicæ ad epistolas dominicales (Leipzig, 1674) y De stylo Novi Testamenti (1678). Como polemista publicó Synopsis controversiarum cum Pontificiis, Calvinistis, Socianistis, y sig. (1698); en éticaIntroductio ad theologiam moralem et casuisticam y en teología prácticaConsilia theologica.