Historia
PARKER, ROBERT (c. 1564-1614)
Horn atribuye la moderación de los puntos de vista de Robinson en Leiden a la influencia de Ames y Parker. El gobernador Bradford en Dialogue afirma que 'no se sostiene ninguna comparación de los separatistas con los que fueron reprochados con el nombre de puritanos, las benditas y gloriosas luces, Cartwright, Parker y el doctor Ames.' Sin embargo, Clifton acusa a Parker de identificarse con Christopher Lawne en el 'profano cisma de los brownistas, o separatistas, con la impiedad, disensiones, lascivia y vicios abominables de esa secta impura descubierta en 1612.' Por otro lado, Baillie, en sus cartas, reconoce a Parker entre los principales hombres 'que usan contra nosotros el argumento del poder total del gobierno en manos de presbiterios congregacionales, salvo en casos de altercado y dificultad.'
Esta mezcolanza de la mente de Parker condujo al desagrado en la congregación presbiteriana de Ámsterdam, cuando vino de Leiden para unirse a ella. Profesaba, según su principal ministro, John Paget († 1640), 'en su primera venida, que el uso de sínodos era para consejo y orientación solamente, pero no tenían autoridad para emitir una sentencia definitiva. Tras mucha discusión cambió de opinión y los de la opinión de Jacob se ofendieron con él y conmigo. Fue miembro de la misma familia, vivió conmigo bajo el mismo techo y tuvimos conversaciones diarias.' 'Posteriormente fue miembro del mismo presbiterio y por oficio se sentaba con nosotros todos los días para juzgar y escuchar las causas de nuestra iglesia y así se convirtió en un miembro de nuestra combinación clásica. Sin embargo, no testificó contra el indebido poder de los presbiterios ni se quejó de que no éramos personas libres, aunque el presbiterio ejerció la misma autoridad entonces que ahora. También fue durante un tiempo escribano de nuestro consistorio, registrando las actas de nuestro presbiterio e iglesia.' Sin embargo, tanto Best como Davenport acusaron a Paget de tener celos de Parker, quien podía predicar en holandés, y de tiranía al privar a la iglesia de Ámsterdam de su poder de elección libre de pastores. En respuesta, Paget afirmó (Defence of Church Government) que la viuda de Parker 'había protestado en los últimos años, ante suficientes testigos, de la falsedad de esa afirmación.' Sin embargo, hubo 'alguna diferencia sobre la manera de su llamamiento', y, aunque Paget protestó que hizo todo lo posible en favor de Parker, éste se vio obligado a abandonar Ámsterdam después de una estancia de dos años. Se trasladó en 1613 a Doesburg, Gelderland, a predicar a la guarnición allí acuartelada, donde murió. Paget preservó, en su Defence of Church Government, varios extractos de las cartas que Parker le escribió desde Doesburg. Muestran el evidente deseo de Parker de volver a Ámsterdam. Parker dejó viuda, Dorothy, y un hijo suyo, Thomas (1595-1677), fue maestro de la congregación en Newbury, Nueva Inglaterra. Una hija, Sara, fue bautizada en Patney el 15 de abril de 1593.
Sus obras son: A scholasticall Discourse against symbolizing with Antichrist in ceremonies, especially in the Signe of the Crosse [Londres], 1607; De Descensu Domini nostri Jesu Christi ad inferos libri quatuor ab auctore doctissimo Hugone Sanfordo Coomflorio Anglo inchoati, ópera vero et studio Roberti Parker ad umbilicum perducti acjam tandem in lucem editi, Ámsterdam, 1611. En 1597 Henry Jacob escuchó predicar a Thomas Bilson, obispo de Winchester, en Paul Cross sobre el artículo en el Credo de los Apóstoles relacionado con el descenso de Cristo al infierno. El siguiente año publicó una respuesta. Por mandato de Isabel, Bilson preparó en respuesta su magnum opus (1604). La doctrina de Bilson fue contestada en Inglaterra por Gabriel Powell y en el extranjero por Hugh Broughton y Parker, obra comenzada por Hugh Sanford, quien, después de trabajar durante dos años murió, acabándola Parker cuatro años después. En su epístola 'candido lectori' afirma que todo el material de Sanford requería reorganización. Parker deriva Hades de Adán y traza toda la teogonía griega de las raíces hebreas y sus derivados. De politeia ecclesiastica Christi et hierarchica opposita libri tres, in quibus tarn verso disciplinae fundamenta quam omnes fere de eadem controversiae summo cum judicio et doctrina methodice pertractantur, (Frankfort, 1616); una obra póstuma e incompleta; An Exposition of the pouring-out of the fourth Vial mentioned in the 16th of Revelation, Londres, 1650 (2 de julio), parte de la cual reapareció en The Mystery of the Vialls opened, otro tratado póstumo de Parker, Londres, 1651 (21 de agosto).