PRINS, JAN JACOB (1814-1898)

Jan Jacob Prins nació en Langezwaag en Frisia en 1814 y murió en Leiden el 24 de mayo de 1898. Estudió en Ámsterdam y Leiden, fue pastor reformado en Eemnes-Binnendyks (Utrecht), 1838; Alkmaar y Rotterdam, 1843–55; profesor de teología exegética y práctica en Leiden, 1855-76 y de crítica y hermenéutica del Nuevo Testamento y de historia de la literatura cristiana primitiva en la misma universidad, desde 1876 hasta que se retiró en 1885. Fue uno de los traductores sinodales del Nuevo Testamento y el autor de Disputatio theologica inauguralis de locis Euangelistarum, in quibus Jesus baptismi ritum subiisse traditur (Ámsterdam, 1838); De Realiteit van's Heeren Opstanding uit de dooden (Leiden, 1861); Wetenschap en Kerk in hare wederzijdsche betrekking (1867); De Christelijke Zedeleer, de Geschiedenis des Bijbels en der Christelijke Kerk (6 partes, Ámsterdam, 1878); De Maaltijd des Heeren in de Korinthische Gemeente, ten tijde van Paulus (Leiden, 1868); Over de Studie der Godgeleerdheid en de keuze van het predikambt in de Hervormde Kerk (Ámsterdam, 1868) y Het Kerkrecht der Nederlandsche Hervormde Kerk (Leiden, 1870).