Historia
RIVIUS, JOHANNES (1500-1553)

La actividad literaria de Rivius estuvo dirigida principalmente hacia la esfera humanista. A la misma pertenecen colecciones de notas sobre Terencio, Cicerón y Salustio y una edición de este último, así como el popular De iis disciplinis quæ de sermone agunt, ut sunt grammatica, dialectica, rhetorica libri duodevingiti (Leipzig, 1539). Sin embargo, fueron más importantes sus escritos teológicos, en los que la dicción elegante, el saber bíblico y eclesiástico y la preparación filosófica lo constituyeron discípulo de Erasmo. Lutero lo miró en ocasiones con sospecha. Sus escritos polémicos en favor de las nuevas doctrinas muestran un honorable y exacto modo de discusión de los problemas envueltos, no dudando en citar de sus oponentes en el curso de sus argumentos. A esta clase de obras pertenece De instaurata et renovata doctrina ecclesiastica (Leizig, 1541); De abusibus ecclesiasticis sive erroribus pontificiorum (1546); De admirabili Dei consilio in celando mysterio redemptionis humanæ (Basilea, 1545); De fiducia salutis propter Christum (1552) y De religione et quo pacto se in hisce dissidiis gerere juventus debeat. Algunas de sus obras éticas merecen todavía la pena leerse, entre ellas De conscientia bona mentis (Leipzig, 1541); De perpetuo in terris gaudio piorum (Basilea, 1550); De vita et moribus Christianorum (1552) y De stultitia mortalium in procrastinanda vitæ correctione (sin fecha; traducción inglesa por J. Bankes, Londres [1550?] y T. Rogers, Londres [1582]). Al campo de la teología práctica pertenece De consolandis ægrotantibus (Basilea, 1546) y De officio pastorali (1540). Uno de sus escritos fue traducido al inglés por W. G(ace) con el título A Guide unto Godlinesse, moste worthy to bee followed of all true Christians (Londres, 1579).