Christian Eberhard Weismann, luterano alemán, nació en Hirschau, a 32 kilómetros al oeste de Stuttgart, el 2 de septiembre de 1677 y murió en Tubinga el 26 de mayo de 1747.
Christian Eberhard WeismannFue educado en Tubinga, siendo luego diácono en Calw (1701-04), capellán de la corte en Stuttgart (1704-07) y profesor de historia eclesiástica y filosofía en el instituto de la misma ciudad (1707-21), hasta que en 1721 fue llamado a Tubinga como profesor de teología, siendo también preboste de St. George tras 1729. Tuvo una marcada tendencia hacia el pietismo y una hostilidad igual hacia el colegialismo de C. M. Pfaff y la filosofía de G. W. Leibniz y Christian Wolff. Fue un distinguido predicador y autor de algunos himnos muy admirados en su tiempo. Sus principales obras fueron: Introductio in memorabilia ecclesiastica historiæ sacræ Novi Testamenti, maxime vero sæculorum primorum et novissimorum (2 volúmenes, Stuttgart, 1718-1719); Orationes academicæ de causis cur tot eximia Dei dona, nostra maxime ætate, ut plurimum sine fructu pereant (Tubinga, 1729) e Institutiones theologiæ exegetico-dogmaticæ (1739).
Bibliografía: The New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge; J. Brucker, Bildersaal heuligen Tages lebender Schriftesteller, Augsburgo, 1741; K. Klüpfel, Geschichte der Universität Tübingen, pp. 150 ss. Tubinga 1849; C. Weizsäcker, Festprogramm zur 4. Säkularfeier der Universitat Tübingen, ib. 1877.